23.7.2007 - melankoli...yada gerçek....
Melankoli yada değil... bilmiyorum.. biliyorum da bilmiyorum aslında.. nasıl bir tezat yaşadığım cümlelerime bile yansıyor, olsun; olsun varsın...
En sevdiğim sanatçılardan Funda ARAR ın en Sevdiğim şarkısı Camdan Kalpler... Şarkının içinde, hem de tam ortasındayım... Bu şarkı bana ilginç bir hüzün verir, bu hüznü yaşamak ise ayrı bir tat. Hüzün insana acıdan başka ne verir ki? Belki de çok şey veriyor olabilir..hangi açı ile baktığınız; hissettiğiniz ve neye özlem duyduğunuza bağlıdır biraz da... Yaşayamadığınız, az yaşadığınız, yaşamak üzere olduğunuz, bilmediğiniz, çok iyi bildiğiniz, bilemeyeceğiniz yada bilmek istemeyeceğiniz.... Bütün bunlar belki de insanı gerçek olan bir duyguya doğru götürüyor olabilir.. biliyorum ki: yıllar yılı yaşanan , hiç bitmeyecek olan, bitmesi adeta imkansız olan bir duygu bu.. gerçeğin ta kendisi... İNSANIN YALNIZLIĞI...
İnsanın kendini yalnız hissetmesinden değil, insanın yaşadığı yalnızlıktan bahsediyorum...
İnsanoğlu ne gariptir böyle.. hep kendini arar aslında... bir türlü bulamaz... belki kendini yalnızlığında bulur.. bulmak zorunda kalır belki de..
Farkettim ki yalnızlığımı yaşarken bu şarkıda buluyorum kendimi.. garip gelebilir size. Burada bir sevgiliden bahseder ama ben bunu dize dize başka dünyalara taşıyorum içimde.. aslında şarkılarda ve şiirlerde hep yaparız ya bunu..Bir dizi değişiklikler yaşatırız şarkıya..Aslını da yaşamaktan korkarız ya.. olsun varsın...
En sevdiğim iki dizesini kendimce yorumlamak istiyorum;
Dertli bağrımda camdan bir kalp var.......;[ Aslında buradaki kalp çoktan kırılmış, tuzla buz olmuş.. adı var kendisi yok türden... burada yalnızlık kokusu var..., kırgınlık, herşey burada... sevgiliye değil sadece, Herkese...]
Gözlerimden haylaz yağmurlar yağdı......;[ Göz yaşlarının tutulamayacağı, tutulamadığı anlarda ki haykırışıdır haylaz yağmurlar.. büyük bir akış.. boşalma...düğüm düğüm bir boğaz, en derinlerinde yaşamaktır yalnızlığı...]
bir iki dize de ben yazdım...
.....................
İnsan yalnızlığında bulabilir mi dürüstlüğü?
Ben bulabiliyorum...
İnsan yalnızlığında başarabilir mi yürekli olmayı?
Ben başarabiliyorum...
İnsana en kalabalık yerlerden göz kırpar mı yalnızlık?
Gözlerimi kamaştırırcasına...
İnsan, insan olduğunu hatırlar mı yalnızlığında?
Kendimi tanımaya başlıyorum..
Aslında en korkulan şeydir yalnızlık... dizelerimde yalnızlıktan ne kadar korktuğum tüm çıplaklığıyla ortada değil midir ki?
Kendini Yalnız hissedenlerle.. Yalnızlığı yaşayanlar için...
sevgiler...
emin...
| 